Definicje - korekta, redakcja, adiustacja

Korekta – sprawdzenie poprawności językowej tekstu zgodnie
z zasadami gramatyki i interpunkcji, poprawienie błędów, nanoszenie poprawek na próbnych odbitkach (zwanych korektorskimi) za pomocą odpowiednich znaków korektorskich.

Redakcja – sprawdzenie tekstu pod względem stylistycznym
i spójności merytorycznej, czyli przygotowanie tekstu do druku.

Adiustacja – ręczne naniesienie na maszynopisach
lub wydrukach dyspozycji dla osoby dokonującej składu
i łamania tekstu. Dyspozycje te mają formę znaków korektorskich, dopisków tekstowych oraz ewentualnie innych potrzebnych oznaczeń.

Jest to czynność kończąca przygotowywanie materiałów tekstowych przez wydawcę przed wysłaniem ich do realizacji
w przygotowalni poligraficznej (niegdyś zecernia, obecnie studio DTP), a następnie ponawiana podczas nanoszenia każdej korekty. Polega na opisaniu, w jaki sposób tekst powinien być sformatowany, zaznaczeniu niedostrzeżonych wcześniej usterek tekstu wraz z opisem ich poprawy, sprawdzeniu logicznej spójności tekstu oraz wizualnej, estetycznej prezentacji dokumentu, może zawierać inne potrzebne informacje
(np. co zrobić, w wypadku nadmiaru tekstu po sformatowaniu, sprawy organizacyjne dotyczące toku produkcji itp.).

W szczególności adiustacja może dotyczyć opracowania merytorycznego, językowego (stylistycznego i ortograficznego) oraz techniczno-typograficznego, i może być nanoszona także przez więcej niż jedną osobę.

Znaki korektorskie – umowne, ujednolicone znaki, używane przez korektorów, redaktorów lub autorów do zaznaczania błędów na odbitkach korektorskich tekstów, tabel i innych elementów. Znaki te umieszczane są w tekście, a na marginesie są powtarzane wraz z wersją poprawną. W Polsce znaki korektorskie zostały ujednolicone zgodnie z normą PN-72/P-55036 Znaki korektorskie i wykonywanie korekty drukarskiej z 6 czerwca 1972 r.